امامت و رهبری، حاکمان زمان

آغاز امامت امام جواد

شیخ مفید رحمه الله در «ارشاد» از جعفر بن محمد نقل می کند که معلی بن محمد گفت: روزی با ابوجعفر علیه السلام درباره ی مرگ پدرش صحبت می کردم، و نگاه به قد و قامت کودکی او می نمودم که چگونه امامت به او منتقل می شود، ناگاه نگاه تندی به من کرده، فرمود:
یا معلی! ان الله احتج فی الامامه ما احتج به فی النبوه فقال: (و آتیناه الحکم صبیا) [۱] .
ای معلی! خداوند در امامت احتجاج فرمود همان طور که در نبوت احتجاج فرموده، یعنی حجت آورده و در آیه ی کریمه می فرماید: و ما حکم و فرمان نبوت را به صبی و کودک – یعنی عیسی بن مریم – دادیم، چگونه ولایت را به کودک ندهیم.
حمیری نیز در «بصائر الدرجات» نظیر این روایت را نقل کرده با این اضافه که فرمود:
«فلما بلغ اشده و بلغ اربعین سنه، فقد یجوز ان یوتی الحکمه و هو صبی و یجوز ان یوتی و هو ابن اربعین سنه» [۲] .
گاهی به اقتضای زمان، مکان، محیط، عصر اجتماع و نیاز خلق، فرمان نبوت را به صبی می دهد که در گاهواره بگوید: «انی عبدالله آتانی الکتاب» و گاهی تا به سال چهل نرسد نمی دهد، زیرا سابقه نیروی جسمانی و روحانی او باید مناسبت محیط عصر باشد.
چنانچه حضرت موسی علیه السلام و حضرت محمد صلی الله علیه و آله در چهل سالگی به نبوت مبعوث شدند.
—————————————————————————————————————————————–
پی نوشت ها:
[۱] ارشاد: ج ۲ ص ۲۹۲٫
[۲] اصول کافی: ج ۱ ص ۳۸۴٫
منبع: زندگانی حضرت امام محمد تقی جوادالائمه؛ حسین عماد زاده؛ حسینیه عمادزاده چاپ اول ۱۳۸۶٫
برگرفته از کتاب دانشنامه امام جواد علیه السلام

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *