از دیدگاه شعرا, مولودی، مدایح و مراثی

اشعار میلاد امام جواد (ع) – گشود دیده چو بر این جهان امام جواد

گشود دیده چو بر این جهان امام جواد
به روى خلق در مرحمت خداى گشاد

شکفت تا گل رویش ز بوستان رضا(ع)
بداد مژده به اهل نیاز، پیک مراد

عیان تجلّى حق شد ز روى این مولود
جهان پیر جوان شد ز شوق این میلاد

نهم امام که روز دهم ز ماه رجب
ز دیدن رخ او ثامن الحجج شد شاد

ز آسمان برکات خداى، نازل شد
ز یمن مقدم او بر زمین چو گام نهاد

گرفت چنگ به چنگ وز اشتیاق سرود
مَلَک ز بام فلک نغمه مبارکباد

خداى، جود و کرم را به خلق کرد تمام
چو دیده مظهر جود خدا به دهر گشاد

زهى مقام که جسته است علم از او یارى
زهى شرف که گرفته است عقل از او ارشاد

امید بسته به الطاف او سیاه و سپید
پناه در کنفش جسته بنده و آزاد

ز فیض دانش او جان گرفت علم و خرد
ز نور بینش او جلوه یافت استعداد

به یمن لطف عمیمش کرم گرفت قوام
به دست همت او شد جهان جود ایجاد

گداى بارگه جود اوست حاتم طى
غلام درگه فرّ و شکوه اوست قباد

بود ز پرتو اندیشه اش خرد روشن
کند ز فکرت او عقل پیر استمداد

فکنده سایه ز مهرش هماره بر سر عدل
زده است شعله ز قهرش به خرمن بیداد

زبان ناطقه لال است در مدیحت او
که با کمالش ما ناقصیم همچو جماد

اگر به آتش دوزخ نظر ز لطف کند
شراره از نگهش سردتر شود ز رماد

اگر که نامه اعمالم از گنه سیه است
شفاعت تو مرا بس بود به روز معاد

همیشه تا به عدد کمتر است الف از با
هماره تا که فزون تر ز صاد باشد ضاد

بود عدوى تو دایم قرین محنت و غم
بود محبّ تو پیوسته خرّم و دلشاد

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *