امامت و رهبری، حاکمان زمان

امامت امام جواد

امام محمد تقی جواد (علیه الصلاه و السلام)، در ماه مبارک رمضان سال ۱۹۵ ه. ق زاده شد و در ماه ذیالقعده سال ۲۲۰، به وسیلهی همسرش و به تحریک و فرمان معتصم، خلیفهی عباسی، مسموم گشت و رحلت نمود. پدر گرامی آن حضرت، امام رضا (علیه الصلاه و السلام) نیز در سال ۲۰۳ با سمی که به دست عبدالله مامون، خلیفهی عباسی به وی خورانده شد، به شهادت رسید. امام جواد (علیهالسلام)، نخستین امام از ائمه دوازدهگانه (علیهمالسلام) بود که در خردسالی یعنی تقریبا در هشت سالگی متصدی شوون امامت گردید و مسوولیتهای رهبری را برعهده گرفت. پس از آن حضرت، فرزندش، امام علی هادی (صلواه الله و سلامه علیه) نیز در همین سنین بلکه در سنین کمتر – هشت یا شش سالگی – متولی امر امامت گردید. و بعد از آن، امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف نیز در حالی که بیش از پنج سال نداشت به امامت رسید. امام جواد (علیهالسلام) – به تعبیر برخی – «نخستین نمونهی زندهی امامتی بود که شیعه بدان معتقد است، با تمام معنای این کلمه، و با تمام اوصاف و احوال و شوونی که در کتاب و سنت برای امام آمده است و بر مبنای آن، خدا است که متولی تسدید و تربیت مداوم او است». [ صفحه ۲۳]

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *