امامت و رهبری، حاکمان زمان

امامت امام پنجم – امام ششم

نوبت به عباسیان رسید. به گواهی تاریخ جنایاتشان با خاندان علی (ع) بیشتر از امویان شد! مقام ولایت به امام محمد باقر (ع) و بعد به امام جعفر صادق رسید، امامان پنجم و ششم شیعه با نشر فرهنگ اسلامی انوار ولایت علوی را به روش مردمی و علمی پخش کردند، با بنیاد استوار و متین پایههای دانش و معارف شیعه را پیریزی کردند، صدها حکیم، عارف، فقیه بزرگ و نامی در مدارس مذهب شیعه پرورش یافت. دریغا امویان و عباسیان هزاران پیروان و شاگردان ولایت علوی را از بین بردند. عاقبت ستمکاران خاموش و نیست شدند ولی پرتو درخشان الهی فروزان گشت، رشحات علمی و افادات عالی این دو امام بزرگوار در برابر شخصیتهای علمی هم عصران خود به اندازهای پرشکوه شد که همه بزرگان عصر را در پرتو روشنائیهای ولایت تحت الشعاع قرار داد. عباسیان دانستند که نمیشود امام شیعه را آزاد گذاشت، هر گاه در سیاست دخالت نکند شخصیت علمی خود را جلوهگر میسازد و مردم را متوجه شناخت ولایت علوی مینماید. [ صفحه ۱۰۴]
برگزیده از کتاب زندگانی حضرت امام جواد (ع) و جلوههای ولایت نوشته آقای مرتضی مدرسی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *