احادیث و سخنان

حدیث امام جواد در مورد عرصه اسلام

فی الکافی: باب «نسبهالاسلام» عن عبدالعظیم بن عبدالله الحسنی، عن ابیجعفر الثانی، عن ابیه. عن جده صلوات الله علیهم قال: قال امیرالمومنین علیهالسلام قال رسول الله (ص): ان الله خلق الاسلام فجعل له عرصه و جعل له نورا و جعل له حصنا و جعل له ناصرا، فاما عرصته فالقرآن، و اما نوره فالحکمه، و اما حصنه فالمعروف، و اما انصاره فانا و اهل بیتی و شیعتنا، فاحبوا اهل بیتی و شیعتهم و انصارهم فانه لما اسری بی الی السماء الدنیا فنسبنی جبرئیل (ع) لاهل السماء استودع الله حبی و حب اهل بیتی و شیعتهم فی قلوب الملائکه فهو عندهم ودیعه الی یوم القیامه، ثم هبط بی الی الارض فنسبنی الی اهل الارض ناستودع الله عزوجل حبی و حب اهل بیتی و شیعتهم فی قلوب مومنی امتی فمومنوا امتی یحفظون ودیعتی «فی اهل بیتی» الی یوم القیامه. الا فلو ان الرجل من امتی [ صفحه ۴۴] عبدالله عزوجل عمره ایام الدنیا ثم لقی الله عزوجل مبغضا لا اهل بیتی و شیعتی، ما خرج الله صدره الا عن النفاق. ترجمه: در کتاب کافی و باب «نسبت اسلام» از حضرت عبدالعظیم حسنی از حضرت جواد از پدر «بزرگوارش» از جدش روایت شده که فرمود حضرت امیرالمومنین علیهالسلام فرمود: رسول خدا (ص) فرمود: همانا خداوند مقرر فرمود اسلام را و برای آن عرصه و نور و حصن و ناصری قرار داد، اما عرصه اسلام همانا قرآن (کریم) است، و نور اسلام حکمت «یعنی علوم الهیه است». و حصن اسلام معروف است، و انصار «و یاوران» اسلام من و اهل بیت من و شیعیان و یاوران ایشانند، زمانی مه سیر در آسمان دنیا نمودم، در «شب معراج» جبرئیل (ع) فضائل مرا برای اهل آسمان شمرد، خداوند دوستی من و اهل بیت من و شیعیان مرا در دل فرشتگان به امانت نهاد و این دوستی تا روز قیامت به امانت خواهد بود، سپس مرا به سوی اهل زمین فروآورد، اشرفیت مرا بر سایر انبیاء برای اهل زمین بیان کرد، امانت نهاد دوستی من و دوستی اهل بیت مرا در دل ایمان آورندگان از امت من که «اینان» نگاه میدارند امانت مرا در حق اهل بیتم تا روز قیامت، اگر مردمی از امت من همه روزهای عمر خود را در دنیا، خدا را پرستش کند، سپس خدای با عزت و جلال را در حال دشمنی با اهل بیت و شیعیان من ملاقات کند، خداوند نگشاید سینه او را و تشبیه فرمود دانشهای حقه و معارف کامله را به نور و چراغی که اسلام از آنها کسب نور میکند و نورانیتش به وسیله آنها زیاد میشود و دیوارهای آن را احسان و آنچه عقل و شریعت شناسای آنند قرار داد، زیرا به سبب [ صفحه ۴۵] احسان و کار نیک، اسلام حفظ میشود و به اخلاق پسندیده چه بسا ممکن است اسلام پایدار ماند و مسلمانان از بیرون رفتن از دین حفظ شوند و سبب شود که دیگران در اثر اخلاق نیک مسلمانان به دین مقدس اسلام درآیند، مگر آنکه پر از نفاق شوند یعنی حقیقت ایمان در دل نباشد. بیان: عرصه فضائی از خانه را گویند که در آن بنائی نباشد امام (ع) اسلام را تشبیه نمود به انسانی که در میدانی قرار گرفته که مراد از آن میدان، قرآن است، یا تشبیه فرموده به خانهای که فضای آن قرآن کریم است و در هر حال کسی از مرز قرآن و از ملت اسلام بیرون نرود. و همه مشرف به اسلام شوند، اما شناخت پیامبر اکرم (ص) برای اهل آسمانها این است که به مناقب و فضائل حضرتش آشنا شوند و شناسائی او برای مردم زمین به این است که به سبب معجزهها و آنچه از آیات کریمه قرآن در شانش وارد شده بشناسند که حضرت پیغمبر (ص) اشرف پیامبران است [۹] . – فی الکافی: فی باب «کشف الغمه» عن الجواد (ع) عن علی (ع) قال لابیذر رضی الله عنه: انما غضبت الله عزوجل فارج من غضبت له: ان القوم خافوک علی دنیاهم و خفتهم علی دینک والله لو کانت السماوات و الارضون رتقا علی عبدثم اتقی الله لجعل الله له منها مخرجا لا یونسنک الا الحق و لا یوحشنک الا الباطل. ترجمه: در کتاب اصول کافی از کشف الغمه از حضرت جواد (ع) روایت است که امیرمومنان (ع) به ابوذر فرمود: فقط برای خاطر [ صفحه ۴۶] خدا خشمناک شدی و چون برای او «خشمگین شدی، امیدوار باش» و نجات خواهی یافت و از شرارتها محفوظ خواهی بود «و در پاداش خود بهرهخواهی برد» و این مردم برای دنیای خود از تو میترسند و برای دیانت خود از آنان ترسناک شوی، به خدا سوگند اگر آسمانها و زمینها بر بنده «خدا» بسته شود و او از نافرمانی پروردگار پرهیز کند، خدا برای او از همان آسمانها و زمینهای بسته راه نجات و گشایش فرار باز کند چه مانوس نشوی مگر با حق، و ترسی نخواهد داشت مگر در راه «باطل». و فیه ایضا: فی ذلک الباب و قال (ع) ان الله عبادا یحضهم بالنعم و یقرها فیهم ما بذلوها، فاذا منعوها نزعها عنهم و حولها الی غیرهم. ترجمه: در همان کتاب و همان باب است که حضرت (ع) فرمود: برای خدا بندگانی است که مخصوص گردانید برای ایشان نعمتهائی و برقرار و ثابت نمود نعمتها را برای ایشان تا زمانی که بخشش و ایثار کنند و هر گاه نعمتهای «خدادادی را» بذل و بخشش نکنند، «خداوند» از ایشان بستاند و به دیگری دهد. – فی کتاب الوسایل «باب استحباب نیه الخیر و العزم علیه» عن عبدالعظیم الحسنی عن ابوجعفر (ع) عن آبائه: عن امیرالمومنین (ع) فی حدیث قال: ان الله بکرمه و فضله یدخل العبد بصدق النیه و السریره الصالحه لجنه. ترجمه: در کتاب وسایل: باب استحباب نیت خیر و تصمیم بر آن از حضرت عبدالعظیم حسنی (ع) از امام جواد (ع) روایت نمود که [ صفحه ۴۷] آن جناب از پدران بزرگوارش از امیرمومنان (ع) نقل نموده که فرمود: خدا به کرم و فضل خویش بنده را برای نیت راست و خالصانه «در عبادات و کارهای نیک و نهاد و باطن شایسته» و استوارش وارد بهشت میکند. [ صفحه ۴۸]
برگزیده از کتاب زندگانی حضرت امام جواد (ع) و جلوههای ولایت نوشته آقای مرتضی مدرسی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *