القاب و کنیه ها, پدر و مادر (شجره نامه), شهادت, فرزندان و نوادگان, ولادت، از کودکی تا بزرگسالی

زندگینامه امام جواد علیه السلام

سرآغاز
عمر کوتاه، اما پربرکت و البته پرحادثه امام جواد علیه السلام و وقایعی که در مدت کوتاه امامت ایشان رخ داده که تمامی آنها دلالت بر عظمت بی نهایت امام جوادعلیه السلام دارد از دیدگاه اهل سنت، جالب و شنیدنی است. آنچه پیش روی دارید، گوشه ای از فضائل حضرت و اعترافات بزرگان اهل سنت نسبت به امام جوادعلیه السلام می باشد.

دودمان
خطیب بغدادی در تاریخ خود، دودمان امام را چنین می نگارد: محمد بن علی بن موسی بن جعفر بن محمد بن علی بن الحسین بن علی بن ابی طالب.

کنیه و القاب
کنیه ایشان ابوجعفر و طبق نقلی ابومحمد می باشد. ایشان به ابوجعفر ثانی معروف می باشد؛ چرا که هم نام و هم کنیه جد خویش امام محمد باقرعلیه السلام می باشد.
القاب ایشان تقی، مرتضی، قانع، جواد، منتجب، هاشمی و حسینی می باشد که معروف ترین آنها جواد است. ذهبی درباره لقب امام چنین می گوید: و کان احد الموصوفین بالسخا و لذلک لقب بالجواد.

والدین امام
پدر بزرگوار ایشان، امام علی بن موسی الرضاعلیه السلام؛ ولی در نام مادرشان اختلاف است. برخی، ایشان را سکینه مریسیه ۱۲ یا خیزران یا سبیکه یا سکینه یا ریحانه ۱۳ نامیده اند.

ولادت و شهادت
در تاریخ ولادت و شهادت امام، سخنان گوناگونی گفته شده که به آنها اشاره می شود: ایشان در سال ۱۹۵ ق. به دنیا آمده. برخی شب جمعه ماه مبارک رمضان، گروهی دیگر روز سه شنبه پنجم ماه مبارک رمضان و برخی دیگر دهم ماه رجب را تاریخ ولادت امام ثبت کرده اند.
در مورد وفات ایشان، خطیب بغدادی در تاریخ خود می نویسد: ایشان در روز سه شنبه، اواخر ماه ذی حجه سال ۲۲۰ ق. در سن ۲۵ سالگی و سه ماه و دوازده روز، در بغداد رحلت کرده و در کنار جدش موسی بن جعفر به خاک سپرده شد. اکثر اهل سنت نیز سال وفات امام را ۲۲۰ ق. و در سن ۲۵ سالگی دانسته اند. اما برخی دیگر، ۵ ذی حجه، و برخی دیگر، سه شنبه آخر ذیقعده را تاریخ وفات امام شمرده اند. در مقابل، برخی دیگر سال رحلت امام را آخر ذی حجه یا آخر ذی قعده سال ۲۱۹ ق. در سن ۲۵ سالگی ثبت کرده اند. لازم به ذکر است که کسانی همچون: شمس الدین ذهبی، ابن عماد حنبلی، ابن بطوطه و سبط بن جوزی ضمن تجلیل از امام در مورد مزار ایشان و امام موسی بن جعفر چنین گفته اند: و مشهدهما ینتابه العامه بالزیاره.

شهادت یا رحلت؟
در مورد شهادت امام، سخنان گوناگونی گفته شده؛ برخی از اهل سنت در این رابطه سکوت کرده و برخی دیگر با اشاره به شهادت امام قضیه را با تردید ثبت و گزارش کرده اند. با این حال، مسعودی رحلت امام را این گونه بیان می کند: ایشان بعد از این که به دعوت معتصم خلیفه عباسی، با همسر خود ام فضل (دختر مأمون) به بغداد آمد؛ چندی بعد، به وسیله ام فضل مسموم شد. ظاهر کلام مسعودی این است که ام فضل به تحریک معتصم این کار را انجام داده اما برخی دیگر معتقدند: ام فضل وصیت پدرش مأمون را انجام داده است.

اولاد امام
ایشان، دو پسر و دو دختر به نام های: علی (امام هادی علیه السلام)، موسی، فاطمه و امامه به یادگار گذاشتند. که مشهورترین آنها، به تعبیر سبط بن جوزی علی، امام ابوالحسن عسکری می باشد که جانشین بعد از ایشان می باشد.

جایگاه حدیثی امام
پیرامون جایگاه حدیثی امام در میان اهل سنت صریحا اشاره نشده و تنها مطلبی که در این باره بیان شده، این است که ایشان به صورت مسند از پدرانش از پیامبر حدیث نقل می کند. و بعضاً سعی در کنار زدن و تحقیر امام دارند. و علت این کار را، خردسالی امام عنوان می کنند! در حالی که با مراجعه به کتب اهل سنت در می یابیم بزرگان و دانشمندان بنام اهل سنت با وجود خردسالی امام، از ایشان به بزرگی یاد کرده و حداقل به خاطر اینکه از سلاله رسول الله می باشند، احترام فراوانی نسبت به امام ابراز می کنند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *